Mijn zonnebloem

Spannend.... 

Ik heb er heel lang over gedaan om dit kleine stukje te schrijven.. eerst en vooral voor mezelf, om bij mijn 'eigen verhaal' eens stil te staan. Toen heb ik besloten om het te delen. Misschien interesseert het niemand maar wie weet is er wel 1 persoon in 't land die er wél iets aan heeft en dan ben ik blij dat ik die persoon een hart onder de riem zou kunnen steken 😊


Mijn zonnebloem 

Als ik over mijn mama praat of grapjes maak, over hoe ze er niet meer is kijken mensen mij eerst altijd een beetje vreemd aan, soms willen ze mee lachen maar zie ik dat ze zich onwennig voelen.. om daarna te zeggen hoe positief ik er mee omga.. dat is ook zo, maar dat is echt niet altijd zo geweest. Toen ik in het eerste leerjaar zat was mijn mama heel lang in het ziekenhuis. Een ziekenhuis waar ik nooit mee naartoe wilde. Niet omdat ik haar niet wilde bezoeken maar het was er donker en kil. Ik kwam er gewoon niet graag als kind. Als ik aan mijn papa vroeg waarom ze in het ziekenhuis was antwoordde hij elke keer; ‘om terug te leren lachen’. Ik begreep het nooit, maar stelde ook nooit verdere vragen. Mijn papa was niet zo'n prater als het over dat soort gevoelens ging. Als ik dan toch mee op bezoek ging maakte ik daar altijd tekeningen. Huizen met bomen en bloemen, een grote lachende zon, regenbogen. Typische vrolijke kindertekeningen. En het tegenovergestelde van hoe het daar was.

Ik heb geen idee hoe lang die periode heeft geduurd maar ik weet wel dat het zomer was, en ik bracht de meeste dagen door bij mijn grootmoeder of tante. Voor mij raar genoeg alleen maar leuke herinneringen want ik kon elke dag met mijn nichtjes en neef spelen of bij mijn moeke verwend worden met lekker eten en spelletjes. Tot opeens de dag dat er mij werd verteld dat mijn mama dood was. Dood. Ik was 6 jaar en ik had geen mama meer.. Alles wat daarop volgde ben ik een soort van vergeten.  

Toen ik na een tijdje terug naar school ging zei een ander kind tegen mij; ‘jou mama heeft zelfmoord gepleegd hé’ (die kindse eerlijkheid hé!) ‘Nee dat denk ik niet hoor’ was mijn antwoord en verder stond ik daar niet bij stil. Misschien hebben we er in mijn klas nog wel over gepraat, misschien niet. Geen idee, dat ben ik allemaal vergeten. Maar sommige kleine dingen onthoud je je hele leven. 

Als ik in mijn pubertijd kwam en iemand vroeg iets over mijn mama begon ik altijd meteen te huilen en verzon ik elke keer iets anders over de manier waarop ze gestorven is. ‘Te veel gerookt ofzo’ zei ik dan. 

Exact 10 jaar later, toen was ik 16 had ik mijn eerste vriendje. Op een avond vroeg hij ook of mijn mama zelfmoord had gepleegd. Hij had het horen zeggen van vrienden van zijn ouders. Geen idee had ik.. Opeens zat ik met allemaal vragen. Waarom ik mij nooit heb afgevraagd wat er echt was gebeurd, waarom er nooit over gepraat werd thuis. Ik ging op skivakantie met een groep waar ook veel familieleden bij waren. De ideale moment om iets meer te weten te komen van mijn nichtje, die een paar jaar ouder is en altijd een hele sterke band met mijn mama heeft gehad. Ik denk dat zij erg schrok van mijn vraag en niet goed wist wat ze toen en op die plek moest zeggen. Daarom stuurde ze mij door naar onze grootmoeder. Zij zou alles wel vertellen na de skivakantie. Zoals elke woensdag ging ik toen na school naar ons moeke. Zij kreeg het meteen  heel moeilijk toen ik met haar het gesprek aan ging. Alsof niemand mij iets durfde zeggen ofzo.

Ze had voor mij een doosje bewaard waar van alles in zat dat antwoord zou kunnen geven op mijn vragen. Die doos zou ik krijgen als ik 20 jaar zou worden. Dat vond zij een een betere leeftijd. Natuurlijk wilde zij mij enkel beschermen maar ik wilde gewoon die doos!! nu!! 

Uiteindelijk heeft ze die avond het doosje met mij mee naar huis gegeven. Ze vond het zelf te moeilijk om samen met mij te openen en te bekijken. Maar ik moest beloven dat als er iets was ik haar zou bellen. Die avond ben ik alleen op mijn bed gaan zitten en heb ik elke afscheidsbrief, elk dagboek, elke letter gelezen en elke foto bekeken. duizenden tranen zijn over mijn wangen gevloeid, huilend ben ik in slaap gevallen maar de volgende morgen toen ik wakker werd voelde ik mij veel lichter dan ooit. Eindelijk wist ik wat er gebeurt was.

Mijn mama had zelfmoord gepleegd, ze had al een hele lange tijd een zware depressie. Ze wilde en ze kon gewoon niet meer.

Eigenlijk heeft ze mij als kind al proberen voor te bereiden op het feit dat ze mij zou verlaten.. Als ze video's voor mij kocht, waren het bijna altijd films waarin een boodschap zat. FIlms over kinderen die hun moeder, of beide ouders waren verloren.. Gek he? Maar eigenlijk ook wel mooi. Daar ben ik nu heel blij mee, want dat heeft wel echt geholpen aan hoe ik er nu mee omga. Ken je bijvoorbeeld 'de kleine prinses'? Een super mooie film over een klein meisje genaamd Sara dat haar moeder heeft verloren. Haar vader moet gaan vechten in de oorlog en daarom word zij naar een kostschool gebracht. Daar is nog een ander klein meisje waarvan de mama gestorven is. Er is een stukje in de film waarin Sara aan het andere meisje vertelt hoe mooi het in de hemel is en dat ze niet verdrietig mag zijn omdat haar mama dààr is. 'Zonnebloemen, overal zonnebloemen' (dat waren dan ook mijn mama's lievelingsbloemen) .. Het personage Sara heeft in de film ook een pop van haar vader gekregen waar ze heel gehecht aan is. Zo eentje met pijpenkrulletjes. Ik had er ook zo één!! 

Door haar moed, goedheid en verbeelding overwint ze alle moeilijkheden. Twee hele belangrijke boodschappen die mijn mama mij wou meegeven. 

Ik heb die film wel 100 keer gezien, want ook al 'moest' ik er naar kijken, het was écht mijn lievelingsfilm. Als ik nu de soundtrack van deze film luister moet ik toegeven dat ik het eventjes moeilijk krijg. Ken je dat? Bij het luisteren van sommige liedjes word je helemaal terug de tijd in gezogen en voel je dezelfde emoties als toen. Ik voel mij dan terug dat kleine meisje dat ontroerd was door deze film. Ik herkende ergens mezelf in het personage Sara maar tegelijk had ik helemaal niet door dat ik eigenlijk een beetje 'de kleine prinses' was. 

Kindle my heart: 

https://www.youtube.com/watch?v=LLLKjiAYoyA

Eigenlijk ben ik mijn mama heel dankbaar. Voor de manier waarop ze mij onbewust heeft voorbereid. Ook mijn papa ben ik super dankbaar. Zonder hem was het nooit gelukt! Nu praten we er uiteraard wél over.. Lachen en grapjes maken zelfs..  Is dat 'terug leren lachen' trouwens niet het mooiste antwoord dat hij kon geven? 💗💗💗💗💗

Ik denk elke dag aan haar en mis haar enorm. Dan stel ik mij elke keer voor hoe het zou zijn als ze er nu nog zou zijn, vrienden en mijn vriend die ik zou willen voorstellen.. Maar ik weet dat ze dat allemaal ziet.. Dat ze constant kijkt naar hoe ik het doe in het leven.. En als ze niet mag kijken, kijkt ze weg. 100% zeker!